nieuws   11 juli 2019     5 foto's
In het Oranjevak op het WK

WK vrouwenvoetbal in Frankrijk! Hoe dichtbij wil je het hebben! Daar wil ik naar toe, dacht ik.
In januari op een maandagmiddag achter de laptop naar de KNVB site.
De kwalificatiewedstrijden waren in een mum van tijd uitverkocht. Te laat. ‘Dan gaan we toch naar de kwartfinale, halve finale en naar de finale!’, zei ik tegen Bobbe. Kieken wat t wödt...

En we kwamen in de finale!!! Niet te geloven. Wat een belevenis en wat geweldig om telkens achter het doel in het Oranjevak te zitten om onze meiden aan te moedigen, de geweldige reddingen van Sari van dichtbij te zien en te zingen “wij zijn niet bang want Sari is erbij, Sari is erbij”.
De doelpunten van Miedema, de perfecte corners van Sherida, de acties van Jackie en de vrijetrappenversierder Daniëlle van der Donk te zien en zoveel meer!

Meelopen in de Oranjeparade in een snikheet Valenciennes, met de oranje bus voorop waarvandaan Claudia de Breij haar Leeuwinnenlied zingt. Winst tegen Italië, 2-0 en doorrr...

Op naar Lyon waar we terechtkomen in een airbnb op vijfentwintig minuten lopen van het prachtige nieuwe Stade de Lyonnais.
Lekker warm daar in Lyon, vooral in tram en metro want de kaartjes moeten we op de wedstrijddag ophalen in het centrum van Lyon.
Wat niet erg is, want daar staat weer de Oranje bus waarvandaan de muziek schalt en we op een bankje in de schaduw alle bijzondere oranje vogels kunnen bekijken net als veel Fransen doen overigens.
Winst tegen Zweden in de verlenging, doelpunt van Jackie die nooit scoort. 1-0. Oh oh wat spannend. We zitten op de derde rij vlakbij de trommelaar en trompettisten.
Fotografen en filmcamera’s verdringen zich om die gekke oranje fans voortdurend in beeld te krijgen.
Vlak voor ons interviewt Jeroen Stekelenburg bondscoach Sarina Wiegman en we zitten overal met onze neus bovenop.
Na de wedstrijd natuurlijk nog ergens een biertje drinken op de overwinning, dat hoort erbij. We treffen daar René en Chantal Roord, de ouders van Jill, die in de tweede helft goed in viel.
Ze vertellen o.a. over hun leven als ouders van een topsporter die zoveel mogelijk wedstrijden van hun dochter willen zien.
Natuurlijk is dat leuk maar het is ook zwaar zowel mentaal als fysiek voor alle ouders. Er ligt ontzettend veel druk op de schouders van hun kinderen en die druk voelen zij zelf natuurlijk ook.
Jill staat er tamelijk nuchter in evenals haar twee broers en dat is wel fijn.

Het is echt waar! WK finale tegen de USA, het beste elftal van de wereld. David tegen Goliath.
Vijfenveertig jaar geleden speelden wij als David, het kleine VV Reutum om de eerste landstitel in het vrouwenvoetbal en wij wonnen.
Het zou toch niet dat nu ook onze Oranjevrouwen wereldkampioen worden.

De dag van de finale. Via haar oud-teamgenootje Sherida Spitse heeft Jorike een kaartje voor de finale kunnen fiksen en last minute komt zij ook naar Lyon.

Wat lopen er ontzettend veel Amerikanen in Lyon. Hoe moeten wij, het oranjelegioen daar tegenop boksen? Wat moeten onze meiden vechten tegen de USA meiden! En dat doen ze.
Wat een enerverende eerste helft. Het spel golfde op en neer met kansen en reddingen aan beide kanten. Ik was gesloopt in de rust.
Zitten was er niet bij en telkens werd weer een lied aangeheven om de meiden aan te moedigen.
Tja en dat de Amerikanen een strafschop krijgen net na de rust die we overigens niet goed konden zien omdat het aan de overkant was, tja dat was een domper.
We bleven de meiden steunen en toezingen natuurlijk midden in de orkaan van geluid van de Amerikaanse toeschouwers.
Goh wat een ontzettend kabaal. Wel schitterend om daar bij te mogen zijn.
Te zien hoe onze vrouwen, coaches en begeleiders het verlies van 2-0 manmoedig dragen en een ronde langs de toeschouwers maken.

Wat hebben ze hard gewerkt, wat hebben ze zich goed verkocht en wat hebben ze vooral laten zien dat ze gek zijn van voetbal, hun en onze sport!

Hettie en Harry Olde Loohuis