nieuws   21 mei 2019     3 foto's
Een VV Reutummer in het Europees Parlement?

Tijden veranderen.
Bart Groothuis was tot het begin van deze eeuw een begenadigd voetballer in de Reutum jeugd.
Daarna vestigde hij zich in het westen van het land en stopte hij zijn blauwgele voetbalcarrière.
In 2007 schreef hij de volgende tekst in het clubblad.

De vanzelfsprekendheid van de V.V. Reutum 
Het was in mijn jeugd gebruikelijk dat je na het behalen van je zwemdiploma ‘op voetballen ging’. Of je zoiets op die leeftijd echt leuk vond of niet werd vaak ingegeven door wat familie en vrienden ervan vonden. Mijn vader vertelde in die tijd het verhaal dat hij éénmaal had gevoetbald, tegen Saasveldia achter het Koel’nbos, en had verloren met 24-1(!).
Deze teleurstelling was hij nooit meer te boven gekomen en hij had daarom sindsdien geen voetbal meer aangeraakt, behalve dan om er éen te verkopen in de winkel.
Ik kende gelukkig ook de verhalen van mijn oudere broer Rolf, die het voetballen fantastisch vond.
Hij was er blijkbaar goed in, dus ik had de verwachting dat ik ook goed zou kunnen worden. Ik zag er daarom niet tegenop deze nieuwe uitdaging aan te gaan.

Mijn jongste herinneringen aan de vv Reutum gaan terug naar het schoppen tegen een grote, zware bal, waar eigenlijk alleen onze trainer Charles [tsjaals] beweging in kreeg.
‘Jullie moeten hard jullie best doen en flink oefenen; eens schop je deze bal dan 100 meter ver’.
Dat laatste heb ik nooit meer kunnen proberen omdat bij de verplaatsing van het voetbalveld aan de Ootmarsumseweg naar de huidige locatie aan de F.J. Groothuisweg zowel Charles als de grote,
zware bal verloren is gegaan. Op de oude voetbalvelden werden tennisbanen gebouwd en met de komst van het moderne nieuwe complex ‘de Kottenbrei’ was het verlangen naar voetballen
bij Charles al snel verdwenen.

Vanzelfsprekend zat iedereen uit mijn klas, voor zover ik mij kan herinneren, op voetbal. Begrijpelijkerwijs liep niemand warm voor de enige geboden alternatieven in het dorp: jazzballet en volleybal.
Voetbal was daarom niet alleen een verlengstuk van je dagelijkse leven op school, maar ook een wezenlijk onderdeel van je vriendenkring. Je móest het daarom ook wel leuk vinden.
Gelukkig vond, in mijn beleving, iedereen het ook geweldig en dat kon ook niet anders met de enthousiaste begeleiding die we kregen.
Iedere jonge voetballende Reutummer had de hoop dat op een gegeven moment zijn elftal zou worden (be-)geleid door één van de clubcoryfeeën. Zo hoopte je op oude getrouwen zoals Tommie Veldhuis (Opel Kadett) of Paul Lansink (Mazda), of op stoere jonge kerels als Marcel Kamphuis (Peugeot 201) en Tom Holsink (Fiat Ritmo).

Hoe goed de boel bij de vv Reutum in elkaar zat, merkte ik eigenlijk pas echt toen ik er niet meer woonde.
Opeens zag ik dat allerlei vanzelfsprekendheden van de vv Reutum bij andere clubs helemaal geen vanzelfsprekendheden bleken te zijn.
Neem nu de grote groep vrijwilligers: de kantinemedewerkers, scheids- en grensrechters, leiders, trainers, supporters maar ook de ondernemingen die zorgen voor geld en ondersteuning.
Een ieder werkt mee aan de vanzelfsprekendheid van de goed lopende en presterende voetbalclub.

Maar het kan ook anders. Bij de studentenhockeyclub waar ik drie jaar lid ben geweest bleken ook veel ‘vanzelfsprekendheden’ opeens niet meer te bestaan.
Soms kwamen (vaak nauwelijks gekwalificeerde) scheidsrechters niet opdagen, was het altijd afwachten of er een trainer beschikbaar was,
liep je altijd aan tegen het thema geldgebrek maar gelukkig was er ook veel gezelligheid en bier…. Echt ’n studènt’nwèrk.
Iedereen was maximaal vier jaar lid, en dan was je weer weg. Vergelijk dat nu eens met de vv Reutum waar er tot voor kort nog mensen lid waren die er in 1944, bij de oprichting, al bij waren.

Met hockey is trouwens sowieso iets vreemds aan de hand. Bijvoorbeeld: de nieuwste rage hier in de Randstad is ‘bedrijfshockey’.
Grote advocatenkantoren of verzekeringsmaatschappijen leveren teams om tegen elkaar te kunnen spelen.
Stel je dat nu eens in Reutum voor zeg. De VV Steggink speelt tegen de RKSV Poppink en later op de dag is het Voorwaarts Kamphuis tegen de VV Ter Haar.
In Reutum sporten medewerkers van verschillende bedrijven mét elkaar, niet tegen elkaar.
Niet je hele leven hoeft toch ingericht worden naar je werk, soms is het gewoon tijd voor voetbal. Tot zover de uitweiding naar de hockey.

Het belangrijkste dat de VV Reutum mij heeft bijgebracht is misschien wel de karaktervorming.
Nu is het in Reutum überhaupt niet ongebruikelijk dat je wordt aangespoord koppig door te zetten, door te bijten of ‘hard te worden’ als het even tegenzit.
Maar in de trainingen van bijvoorbeeld Ruud Wesselink leerde je je grenzen verleggen, jezelf te overtreffen op wilskracht.
Zijn fanatisme dwong je ook tot het leveren van kwaliteit, niet alleen voor jezelf maar ook voor het teambelang.
Dát zijn de vaardigheden waar je de rest van je leven wat aan hebt.
Hier in Amsterdam zie ik maar al te vaak figuren rondlopen die dit alles vreemd in de oren klinkt. Dat maakt het samenleven er hier niet altijd gemakkelijker of prettiger op.

Nu is ’t niet zo dat ik dagelijks terugverlang naar Reutum, of dat ik er snel weer zou willen wonen. Integendeel.
Ik woon erg mooi in Amsterdam en werk met heel veel plezier in Den Haag.
Ik zou alleen zo graag willen dat een stukje Reutum naar Amsterdam werd geëxporteerd:
Een stukje meer van die vanzelfsprekende dingen in het leven.

##################################################

Tijden veranderen.

Op 23 mei 2019 kunt u stemmen voor het Europees parlement op Bart, plek 4 van de VVD. Een VV Reutummer in het Europees parlement.
Wie had dat gedacht in 2000?